Celem skleroterapii jest trwałe zlikwidowanie przepływu krwi w żylakach poprzez wstrzykiwanie do nich substancji zamykających naczynia (obliterujących).

Zabieg skleroterapii polega na zamykaniu żył wskutek wstrzyknięcia substancji (polidocanol) w różnych stężeniach, która wywołuje w tych naczyniach efekt drażniący. Iniekcja wywołuje uszkodzenie komórek wyściełających naczynia krwionośne (endothelium). Prowadzi to do miejscowego formowania się zakrzepu, który zamyka naczynie.

Jeżeli takie zamknięcie trwa dłużej, z czasem żyła rozwija się w postronkowatą tkankę łączną i przestaje być widoczna. Czasami sztucznie wywołany zakrzep może samoistnie ustąpić - w takim przypadku krew może ponownie płynąć przez żyłę. Jeśli to się zdarzy, skleroterapię należy powtórzyć z zastosowaniem środka obliteracyjnego o wyższym stężeniu.

Po skleroterapii należy założyć na kończynę produkt uciskowy. W nastrzykniętych miejscach można zwiększyć ucisk za pomocą waty lub tamponów opatrunkowych. Bezpośrednio po zabiegu pacjent powinien chodzić przez około 30 minut – kompresja winna być stosowana przez kolejne 24 godziny w sposób ciągły. Następnie należy kontynuować terapię uciskową przez okres od kilku dni do trzech tygodni, zależnie od średnicy i lokalizacji obliterowanych żylaków. Powodem i założeniem stosowania kompresji jest uzyskanie jak najmniejszych możliwych skrzeplin wewnątrznaczyniowych, redukcja objawów po skleroterapii, leczenie lub zapobieganie następstwom niepożądanym (np. zapalenie żył, powstawaniu przebarwień) albo profilaktyka epizodów zakrzepowo – zatorowych u chorych wysokiego ryzyka.