Obwisła skóra kolan
wróć do strony głównej
Obwisła skóra kolan to miejscowa utrata jędrności, sprężystości i prawidłowego napięcia tkanek położonych na przedniej powierzchni uda, bezpośrednio nad rzepką. Zmiana może przyjmować postać drobnych zmarszczek, pofałdowania, ścieńczenia skóry albo wyraźniejszego nawisu przesuwającego się podczas zginania kolana. Jej powstawanie wiąże się przede wszystkim ze starzeniem skóry właściwej, degradacją włókien kolagenowych i sprężystych, działaniem promieniowania ultrafioletowego, wahaniami masy ciała oraz uwarunkowaniami anatomicznymi. Wiotkość może współistnieć z miejscowym nagromadzeniem tłuszczu, cellulitem lub obrzękiem, lecz nie jest z nimi tożsama. Wybór postępowania wymaga oceny grubości skóry, ilości tkanki podskórnej, stopnia wiotkości i ogólnego stanu zdrowia pacjenta.
Obwisła skóra kolan - dlaczego pojawia się nad kolanem
Skóra nad kolanami podlega jednocześnie procesom starzenia biologicznego, siłom grawitacji oraz wielokrotnemu rozciąganiu podczas chodzenia, siadania i zginania kończyny. Jej właściwości mechaniczne zależą od prawidłowej organizacji kolagenu typu I i III, włókien sprężystych, proteoglikanów oraz kwasu hialuronowego w macierzy zewnątrzkomórkowej skóry właściwej.
Najważniejsze mechanizmy powstawania wiotkości obejmują:
- starzenie wewnątrzpochodne, związane ze spadkiem aktywności fibroblastów, zmniejszeniem syntezy kolagenu i wolniejszą odnową macierzy zewnątrzkomórkowej;
- fragmentację włókien kolagenowych i elastynowych, która ogranicza odporność skóry na rozciąganie oraz jej zdolność do powrotu do pierwotnego kształtu;
- fotostarzenie, czyli przewlekłe działanie promieniowania UVA i UVB aktywującego metaloproteinazy macierzy, enzymy degradujące między innymi kolagen;
- utratę estrogenów w okresie okołomenopauzalnym, prowadzącą do zmniejszenia grubości, nawodnienia i zawartości kolagenu w skórze;
- gwałtowne odchudzanie, po którym powierzchnia skóry może pozostawać zbyt duża w stosunku do zmniejszonej objętości tkanek;
- predyspozycje genetyczne, przewlekłe palenie tytoniu, stres oksydacyjny oraz niedobory żywieniowe;
- zmiany objętości tkanek uda, które mogą powodować zsuwanie się cienkiej skóry w kierunku górnego brzegu rzepki.
Okolica nadkolanowa jest szczególnie podatna na uwidocznienie tych zmian, ponieważ skóra regularnie tworzy fizjologiczne fałdy podczas ruchu. Obwisłość należy odróżnić od nagłego, jednostronnego obrzęku, bólu, zaczerwienienia lub ocieplenia kolana. Takie objawy wymagają diagnostyki lekarskiej, gdyż mogą wskazywać na chorobę stawu, stan zapalny albo zaburzenia naczyniowe.
Obwisła skóra kolan - czym różni się od tłuszczu na kolanach
Wiotkość skóry i miejscowe otłuszczenie mogą wyglądać podobnie, ale dotyczą innych struktur anatomicznych. Obwisła skóra wynika przede wszystkim z osłabienia skóry właściwej i jej rusztowania łącznotkankowego. Tłuszcz nad kolanami oznacza natomiast zwiększoną objętość adipocytów w warstwie podskórnej.
Cecha | Obwisła skóra kolan | Miejscowa tkanka tłuszczowa |
Dominująca zmiana | utrata elastyczności i gęstości skóry | zwiększona grubość tkanki podskórnej |
Wygląd | cienkie fałdy, marszczenie, „krepowata” powierzchnia | miękka wypukłość lub poduszeczka tłuszczowa |
Badanie palpacyjne | łatwo uchwycić cienki, luźny fałd skóry | uchwycony fałd jest wyraźnie grubszy |
Reakcja na redukcję masy ciała | niewielka lub nieprzewidywalna | możliwe zmniejszenie objętości |
Podstawowy cel terapii | przebudowa i zwiększenie napięcia skóry | redukcja adipocytów i modelowanie konturu |
U jednej osoby często występuje problem mieszany, obejmujący wiotkość, niewielki depozyt tłuszczowy, cellulit oraz zastój płynów. Sam wygląd okolicy kolana nie pozwala zawsze ustalić dominującej przyczyny. W kwalifikacji ocenia się elastyczność i grubość skóry, objętość tkanki podskórnej, symetrię kończyn, stabilność masy ciała oraz obecność obrzęków.
Rozróżnienie ma znaczenie terapeutyczne. Zabieg redukujący tłuszcz może poprawić kontur, ale przy małej elastyczności skóry może również ujawnić lub nasilić jej wiotkość. Z kolei procedura pobudzająca neokolagenezę nie usunie istotnego depozytu tłuszczowego. W problemie mieszanym wykorzystuje się terapie etapowe, najpierw modelujące tkankę podskórną, a następnie zagęszczające skórę.
Obwisła skóra kolan - dlaczego ćwiczenia jej nie usuną
Ćwiczenia wzmacniają mięsień czworogłowy uda, poprawiają stabilizację stawu kolanowego, krążenie i proporcje kończyn. Mogą dzięki temu pośrednio poprawić wygląd okolicy nadkolanowej. Nie są jednak metodą pozwalającą selektywnie obkurczyć nadmiar skóry.
Mięśnie i skóra stanowią odrębne tkanki. Trening wywołuje adaptację włókien mięśniowych, ale nie usuwa rozciągniętej skóry ani nie odtwarza w sposób miejscowy prawidłowej architektury jej włókien sprężystych. Aktywność fizyczna może korzystnie wpływać na metabolizm, mikrokrążenie oraz niektóre parametry skóry, lecz skala tego działania zależy od wieku, stopnia uszkodzenia macierzy zewnątrzkomórkowej i czasu trwania wiotkości.
Ćwiczenia są szczególnie wartościowe, gdy niekorzystny wygląd kolan wiąże się z:
- małą masą i słabym napięciem mięśni uda;
- nadmierną masą ciała;
- ograniczoną aktywnością fizyczną;
- obrzękami nasilanymi przez długotrwałe siedzenie;
- niestabilnością masy ciała.
Nie istnieje natomiast fizjologiczny mechanizm „miejscowego spalania tłuszczu” wyłącznie nad kolanem. Organizm uruchamia zapasy energetyczne zgodnie z uwarunkowaniami hormonalnymi i genetycznymi, a nie w zależności od tego, który mięsień wykonuje pracę. Znaczny nadmiar skóry po dużej redukcji masy ciała może przekraczać możliwości metod zachowawczych i zabiegów niechirurgicznych. W takich przypadkach najbardziej przewidywalne usunięcie nadmiaru tkanek zapewnia leczenie chirurgiczne, pozostawiające jednak bliznę i wymagające rekonwalescencji.
Obwisła skóra kolan - jakie zabiegi ją napinają
Dobór zabiegu zależy od tego, czy dominuje cienka wiotka skóra, głębszy nadmiar tkanek, miejscowy tłuszcz czy cellulit. Procedury dostępne w Ambasadzie Urody, które mogą być stosowane w okolicy nadkolanowej, obejmują:
- HIFU, czyli skoncentrowane ultradźwięki wytwarzające punktowe strefy koagulacji termicznej na określonej głębokości. Powodują one początkowe skrócenie kolagenu, a następnie uruchamiają jego stopniową przebudowę. Badanie obejmujące 30 kobiet z łagodną lub umiarkowaną wiotkością kolan wykazało poprawę u 24 z 28 ocenianych pacjentek po 90 i 180 dniach.
- Radiofrekwencję mikroigłową DeAgeEx 3D, łączącą kontrolowane mikronakłuwanie z ogrzewaniem skóry właściwej energią RF. Powstałe mikrouszkodzenia inicjują gojenie, neokolagenezę i przebudowę tkanek.
- Klasyczne fale radiowe RF oraz INDIBA, wykorzystujące kontrolowane ogrzewanie tkanek w celu poprawy napięcia skóry, mikrokrążenia i aktywności procesów naprawczych.
- ClearLift 4D, nieablacyjny zabieg laserowy oddziałujący pod powierzchnią skóry. Jest stosowany do poprawy jej gęstości, elastyczności i tekstury bez usuwania naskórka.
- Mezoterapię kolagenem lub tropokolagenem, których celem jest biostymulacja i poprawa właściwości podporowych skóry.
- Terapię aminokwasami i kwasem hialuronowym, wspomagającą nawodnienie macierzy zewnątrzkomórkowej i procesy syntezy jej składników.
- Karboksyterapię, polegającą na śródskórnym lub podskórnym podawaniu medycznego dwutlenku węgla w celu wywołania kontrolowanej reakcji naczyniowej i regeneracyjnej.
- Nici liftingujące na ciało, zapewniające podporę mechaniczną i reakcję włóknistą wokół materiału implantowanego. Są procedurą inwazyjną, wymagającą kwalifikacji lekarskiej.
- Falę akustyczną oraz masaże ujędrniające, stosowane przede wszystkim jako metody wspierające przy zaburzeniach mikrokrążenia, cellulicie i nierównej strukturze tkanek.
- Onda lub lipolizę iniekcyjną, gdy wiotkości towarzyszy rzeczywisty depozyt tłuszczowy nad kolanami. Nie są to jednak podstawowe metody leczenia izolowanej obwisłości skóry.
Efekty zabiegów niechirurgicznych narastają stopniowo i są zwykle największe przy wiotkości łagodnej lub umiarkowanej. Nie odpowiadają efektowi chirurgicznego wycięcia skóry. Przed terapią należy wykluczyć między innymi aktywną infekcję, zaburzenia gojenia, niewyrównane choroby przewlekłe oraz przeciwwskazania właściwe dla zastosowanej energii lub preparatu.
