Lifting

Istotą liftingu jest przeciwdziałanie opadaniu tkanek (ptozy), które wynika z procesów starzenia, utraty kolagenu typu I i III, zmniejszenia elastyczności skóry oraz osłabienia struktur podporowych. W zależności od zastosowanej metody, lifting może działać poprzez:

• mechaniczne uniesienie i repozycję tkanek,
• kontrolowane podgrzewanie skóry właściwej, prowadzące do skracania włókien kolagenowych,
• stymulację neokolagenezy i neoelastogenezy,
• poprawę mikrokrążenia i drenażu limfatycznego,
• biostymulację komórkową bez naruszania ciągłości skóry.

Efekt liftingujący może być natychmiastowy (wynikający z napięcia tkanek) lub narastający w czasie, w miarę przebudowy strukturalnej skóry. W odróżnieniu od zabiegów wolumetrycznych, lifting nie polega na zwiększaniu objętości, lecz na poprawie architektury tkanek.

Zabiegi liftingujące można podzielić według stopnia inwazyjności oraz mechanizmu działania.

Podział ze względu na inwazyjność:

• lifting chirurgiczny,
• lifting małoinwazyjny,
• lifting nieinwazyjny.

Podział ze względu na mechanizm działania:

• lifting mechaniczny (np. nici, techniki chirurgiczne),
• lifting termiczny (radiofrekwencja, ultradźwięki),
• lifting biostymulacyjny,
• lifting próżniowo-mechaniczny.

Podział ze względu na obszar zabiegowy:

• lifting twarzy i owalu,
• lifting szyi i podbródka,
• lifting piersi,
• lifting brzucha,
• lifting ud, ramion i pośladków.

Każdy rodzaj liftingu różni się głębokością działania, czasem rekonwalescencji oraz trwałością efektów, co ma kluczowe znaczenie przy kwalifikacji pacjenta.

Przebieg zabiegu liftingującego zależy od wybranej metody, jednak w ujęciu medycznym obejmuje kilka wspólnych etapów:

1. Kwalifikacja i ocena tkanek
   • analiza stopnia wiotkości,
   • ocena jakości skóry,
   • identyfikacja przeciwwskazań.
2. Właściwa procedura
   • aplikacja energii (cieplnej, mechanicznej lub elektromagnetycznej),
   • kontrolowane oddziaływanie na skórę właściwą i tkankę podskórną,
   • stymulacja procesów naprawczych.
3. Faza pozabiegowa
   • aktywacja procesów regeneracyjnych,
   • stopniowa przebudowa kolagenu,
   • poprawa napięcia i struktury skóry.

Zabiegi niechirurgiczne są zwykle krótkie, powtarzalne i nie wymagają wyłączenia z codziennej aktywności, natomiast procedury chirurgiczne wiążą się z okresem rekonwalescencji i gojenia.

Prawidłowe przygotowanie do zabiegów liftingujących zwiększa ich skuteczność i bezpieczeństwo. Obejmuje ono:

• szczegółowy wywiad medyczny,
• ocenę chorób przewlekłych i przyjmowanych leków,
• analizę kondycji skóry i stopnia jej odwodnienia,
• w przypadku zabiegów inwazyjnych – odpowiednie badania laboratoryjne.

Zaleca się również:

• unikanie intensywnej ekspozycji na promieniowanie UV,
• utrzymanie prawidłowego nawodnienia organizmu,
• czasowe odstawienie substancji mogących zaburzać procesy gojenia (zgodnie z zaleceniami lekarza).

W liftingach niechirurgicznych przygotowanie ma charakter głównie profilaktyczny i optymalizujący odpowiedź tkanek.

Efekty zabiegów liftingujących wynikają z połączenia natychmiastowego napięcia tkanek oraz długofalowej przebudowy skóry. Do najczęściej obserwowanych rezultatów należą:

• poprawa jędrności i sprężystości skóry,
• uniesienie opadających struktur,
• wyostrzenie konturów twarzy lub sylwetki,
• redukcja wiotkości skóry,
• poprawa jakości skóry i jej gęstości,
• bardziej harmonijny wygląd obszaru zabiegowego.

Czas utrzymywania się efektów zależy od:

• wieku pacjenta,
• biologicznego tempa starzenia,
• wyjściowej kondycji tkanek,
• rodzaju zastosowanej technologii,
• stylu życia i pielęgnacji pozabiegowej.

Lifting nie zatrzymuje procesu starzenia, ale może go istotnie spowolnić.

Zabiegi liftingujące obejmują procedury niechirurgiczne i małoinwazyjne, których celem jest uniesienie tkanek oraz poprawa ich napięcia poprzez oddziaływanie na skórę właściwą, tkankę podskórną i struktury podporowe. Efekt liftingu może mieć charakter mechaniczny, termiczny lub biologiczny.

Do procedur o udokumentowanym działaniu liftingującym, rozumianym jako uniesienie tkanek lub poprawa ich napięcia i struktury, należą:

• nici liftingujące – mechaniczne uniesienie i repozycja tkanek z wtórną stymulacją neokolagenezy,
• HIFU (skoncentrowane ultradźwięki wysokiej intensywności) – punktowe obkurczanie głębokich warstw tkanek, prowadzące do liftingu strukturalnego,
• radiofrekwencja mikroigłowa – połączenie mikronakłuć z energią fal radiowych, powodujące zagęszczenie skóry i poprawę jej napięcia,
• radiofrekwencja monopolarna i bipolarna – termiczna stymulacja skóry właściwej i skracanie włókien kolagenowych (np. Accent),
• diatermia pojemnościowo-oporowa – głęboka biostymulacja tkanek i poprawa ich elastyczności (INDIBA),
• lasery frakcyjne nieablacyjne i ablacyjne – indukcja kontrolowanego uszkodzenia termicznego prowadząca do przebudowy kolagenu i efektu liftingu jakościowego,
• zabiegi próżniowo-mechaniczne – mobilizacja i zagęszczanie tkanek, poprawa ich sprężystości (endermologia, Icoone),
• mikrofale – oddziaływanie na tkankę podskórną z wtórnym efektem ujędrnienia i poprawy konturu (Onda).

Dobór metody zależy od stopnia ptozy, jakości skóry oraz oczekiwanego zakresu uniesienia tkanek. W praktyce klinicznej najlepsze i najbardziej stabilne efekty uzyskuje się poprzez terapie łączone, uwzględniające zarówno lifting strukturalny, jak i poprawę jakości skóry.