Łuszczyca twarzy
wróć do strony głównej
Łuszczyca twarzy jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry o podłożu immunologicznym, należącą do spektrum łuszczycy zwyczajnej. Zmiany lokalizujące się w obrębie twarzy mają szczególne znaczenie kliniczne i psychospołeczne ze względu na widoczność oraz cienką, silnie unaczynioną i wrażliwą strukturę skóry w tej okolicy. Patomechanizm choroby obejmuje nadmierną proliferację keratynocytów, skrócenie cyklu ich dojrzewania oraz przewlekłą aktywację osi zapalnej z udziałem limfocytów T i cytokin prozapalnych. Łuszczyca twarzy może występować jako izolowana postać lub współistnieć z innymi lokalizacjami zmian łuszczycowych, a jej przebieg bywa zmienny – od łagodnego po przewlekle nawrotowy.
Łuszczyca twarzy – jak wygląda
Obraz kliniczny łuszczycy twarzy może różnić się od klasycznych zmian obserwowanych na skórze owłosionej głowy czy kończynach. Ze względu na specyfikę tej okolicy łuska bywa cieńsza, a rumień bardziej nasilony.
Najczęściej obserwuje się:
- dobrze odgraniczone rumieniowe ogniska o nieregularnym kształcie,
- delikatne złuszczanie o barwie białawej lub srebrzystej,
- uczucie ściągnięcia, pieczenia lub świądu, nasilające się pod wpływem czynników drażniących,
- lokalizację zmian w obrębie:
- fałdów nosowo-wargowych,
- brwi i okolic międzybrwiowych,
- linii włosów,
- powiek (z zachowaniem ostrożności diagnostycznej).
W przeciwieństwie do łojotokowego zapalenia skóry, zmiany łuszczycowe są wyraźniej odgraniczone i mają bardziej przewlekły, nawrotowy charakter.
Łuszczyca twarzy – początki
Początkowe stadium łuszczycy twarzy bywa trudne do jednoznacznego rozpoznania, ponieważ objawy mogą przypominać inne dermatozy zapalne. Wczesne zmiany są często bagatelizowane lub leczone nieadekwatnie, co sprzyja ich utrwaleniu.
Do typowych wczesnych objawów należą:
- dyskretny rumień w obrębie centralnej części twarzy,
- okresowe złuszczanie nasilające się po myciu lub ekspozycji na czynniki środowiskowe,
- nadwrażliwość skóry na kosmetyki, detergenty i zmiany temperatury,
- przejściowe zaostrzenia związane ze stresem, infekcjami lub zaburzeniami hormonalnymi.
U części pacjentów zmiany na twarzy stanowią pierwszą manifestację choroby, u innych pojawiają się w przebiegu już rozpoznanej łuszczycy o innej lokalizacji.
Łuszczyca twarzy – jak leczyć
Leczenie łuszczycy twarzy wymaga indywidualnego podejścia oraz szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych i uszkodzenia bariery skórnej. Postępowanie terapeutyczne ma na celu wyciszenie stanu zapalnego, normalizację keratynizacji oraz odbudowę funkcji ochronnych skóry.
Podstawowe elementy leczenia obejmują:
- odpowiednio dobraną pielęgnację dermatologiczną, ukierunkowaną na:
- odbudowę bariery hydrolipidowej,
- ograniczenie transepidermalnej utraty wody,
- zmniejszenie reaktywności skóry,
- leczenie miejscowe o działaniu przeciwzapalnym i regulującym proliferację naskórka (zawsze pod kontrolą lekarską),
- unikanie czynników zaostrzających, takich jak:
- agresywne kosmetyki,
- nadmierna ekspozycja na promieniowanie UV,
- przewlekły stres,
- w wybranych przypadkach leczenie ogólne, gdy zmiany na twarzy są elementem cięższej postaci choroby.
Należy podkreślić, że skóra twarzy nie toleruje długotrwałego i niekontrolowanego stosowania silnych preparatów miejscowych, dlatego terapia powinna być prowadzona etapowo i monitorowana.
Zabiegi na łuszczycę na twarzy
Zabiegi wspomagające stosowane w obrębie twarzy mogą stanowić istotne uzupełnienie leczenia dermatologicznego, pod warunkiem właściwej kwalifikacji pacjenta i stabilnej fazy choroby.
Do procedur wykorzystywanych pomocniczo należą:
- terapie oparte na kontrolowanej energii fal radiowych, wspierające regenerację skóry i poprawę mikrokrążenia,
- zabiegi biostymulujące, których celem jest:
- modulacja procesów zapalnych,
- poprawa jakości skóry,
- zwiększenie jej odporności na czynniki zewnętrzne,
- procedury regeneracyjne o działaniu komórkowym, wspomagające odbudowę tkanek i funkcji bariery naskórkowej,
- zabiegi pielęgnacyjne o charakterze medycznym, ukierunkowane na łagodzenie rumienia i suchości skóry.
Zabiegi te nie zastępują leczenia przyczynowego, lecz mogą wydłużać okresy remisji, poprawiać komfort pacjenta i jakość skóry, o ile są wykonywane zgodnie z aktualną wiedzą medyczną i po wykluczeniu przeciwwskazań.
