Zapadnięte policzki
wróć do strony głównej
Zapadnięte policzki to określenie utraty objętości środkowej części twarzy, prowadzącej do pogłębienia okolicy pod kośćmi jarzmowymi oraz bardziej „szkieletowego” wyglądu twarzy. Zjawisko to może mieć charakter naturalny, związany z budową anatomiczną, lub rozwijać się wraz z wiekiem, utratą masy ciała albo zanikiem tkanki tłuszczowej. Zapadnięte policzki wpływają na proporcje twarzy, często nadając jej wyraz zmęczenia, surowości lub przedwczesnego starzenia. W medycynie estetycznej problem ten analizuje się nie tylko pod kątem skóry, ale również zmian w obrębie poduszeczek tłuszczowych twarzy, mięśni mimicznych, więzadeł podporowych oraz struktur kostnych. Ocena przyczyny ma kluczowe znaczenie dla właściwego planowania postępowania terapeutycznego.
Zapadnięte policzki - czym są
Zapadnięte policzki stanowią efekt zmniejszenia objętości tkanek miękkich w środkowej części twarzy. Najczęściej dotyczą okolicy policzkowej położonej poniżej kości jarzmowych, gdzie fizjologicznie znajdują się poduszeczki tłuszczowe odpowiadające za młody i harmonijny wygląd twarzy. W warunkach prawidłowych tkanka tłuszczowa twarzy pełni funkcję podporową, amortyzującą i estetyczną.
Proces zapadania policzków może wynikać z:
- zaniku tkanki tłuszczowej,
- przemieszczenia poduszeczek tłuszczowych,
- utraty kolagenu i elastyny,
- zmian kostnych związanych z wiekiem,
- znacznej redukcji masy ciała,
- predyspozycji genetycznych.
W anatomii twarzy szczególne znaczenie mają:
- głęboka poduszka tłuszczowa policzka,
- powierzchowna tkanka tłuszczowa jarzmowa,
- więzadła retaining ligaments,
- kość jarzmowa i szczęka.
Zapadnięte policzki mogą występować jednostronnie lub obustronnie. U części osób stanowią cechę konstytucjonalną i są związane z naturalnie szczupłą twarzą. W innych przypadkach są objawem postępującego starzenia lub wyniszczenia organizmu.
Zapadnięte policzki - jak wyglądają
Charakterystycznym objawem jest widoczne zagłębienie poniżej kości policzkowych oraz utrata miękkiego przejścia pomiędzy policzkiem a doliną łez czy linią żuchwy. Twarz staje się mniej wypukła, bardziej kanciasta i traci młodzieńczą pełność.
Najczęstsze cechy wyglądu:
- wyraźniejsze kości policzkowe,
- pogłębione bruzdy nosowo-wargowe,
- cienie w środkowej części twarzy,
- szczupły lub „wyostrzony” wygląd,
- widoczne zagłębienia pod policzkami,
- zwiększona widoczność struktur kostnych,
- efekt zmęczonej twarzy.
W zaawansowanych przypadkach dochodzi również do:
- opadania tkanek twarzy,
- utraty owalu,
- pojawienia się tzw. chomików,
- pogłębienia doliny łez,
- zwiększenia kontrastu pomiędzy policzkami a żuchwą.
Zapadnięte policzki mogą sprawiać wrażenie niskiej masy ciała nawet u osób z prawidłowym BMI. Z tego powodu ocena twarzy wymaga analizy jakości tkanek, proporcji oraz rozmieszczenia tkanki tłuszczowej, a nie wyłącznie masy ciała.
Zapadnięte policzki - przyczyny powstawania
Powstawanie zapadniętych policzków ma charakter wieloczynnikowy. Największą rolę odgrywa zanik podskórnej tkanki tłuszczowej oraz proces starzenia struktur podporowych twarzy.
Wraz z wiekiem obserwuje się:
- zmniejszenie aktywności fibroblastów,
- degradację włókien kolagenowych,
- utratę elastyny,
- osłabienie więzadeł podporowych,
- redystrybucję tłuszczu twarzy,
- resorpcję kości twarzoczaszki.
Proces ten prowadzi do zmniejszenia objętości środkowego piętra twarzy. Szczególnie istotny jest zanik głębokich kompartymentów tłuszczowych, które odpowiadają za podparcie policzków.
Do innych przyczyn należą:
- gwałtowna utrata masy ciała,
- przewlekły stres,
- intensywna aktywność fizyczna połączona z niskim poziomem tkanki tłuszczowej,
- palenie tytoniu,
- przewlekłe choroby wyniszczające,
- zaburzenia hormonalne,
- uwarunkowania genetyczne.
Istotne znaczenie ma również ekspozycja na promieniowanie UV. Fotostarzenie przyspiesza degradację kolagenu i prowadzi do szybszego ścieńczenia skóry oraz utraty objętości twarzy.
W medycynie estetycznej coraz częściej opisuje się również zjawisko nasilonej utraty objętości twarzy po intensywnych terapiach odchudzających z użyciem agonistów receptora GLP-1, określane potocznie jako „twarz po Ozempicu”.
Zapadnięte policzki a utrata wagi - związek
Tkanka tłuszczowa twarzy należy do struktur bardzo wrażliwych na deficyt energetyczny organizmu. Podczas redukcji masy ciała dochodzi do zmniejszenia objętości adipocytów, czyli komórek tłuszczowych, również w obrębie policzków.
Największe ryzyko występuje przy:
- szybkiej utracie kilogramów,
- restrykcyjnych dietach,
- niskim poziomie tkanki tłuszczowej,
- długotrwałym deficycie kalorycznym,
- intensywnym treningu wytrzymałościowym,
- farmakologicznym leczeniu otyłości.
Twarz często traci objętość szybciej niż inne okolice ciała. Wynika to z niewielkiej ilości tkanki tłuszczowej oraz dużej aktywności mimicznej. U części osób nawet umiarkowane schudnięcie powoduje znaczną zmianę rysów twarzy.
Warto podkreślić, że redukcja tkanki tłuszczowej nie przebiega równomiernie. Organizm nie pozwala na selektywne „odchudzanie” wyłącznie wybranych partii ciała. Z tego powodu osoby dążące do bardzo szczupłej sylwetki często obserwują:
- zapadnięcie policzków,
- pogłębienie doliny łez,
- utratę jędrności skóry,
- bardziej surowy wygląd twarzy.
W praktyce klinicznej szczególnie częste jest to u osób z naturalnie drobną budową twarzy lub niewielką ilością tkanki tłuszczowej przed rozpoczęciem odchudzania.
Zapadnięte policzki - czynniki ryzyka
Ryzyko wystąpienia zapadniętych policzków zwiększa się wraz z wiekiem, jednak problem może dotyczyć również osób młodych. Znaczenie mają zarówno predyspozycje genetyczne, jak i styl życia.
Do najważniejszych czynników ryzyka należą:
- szczupła budowa twarzy,
- niska zawartość tkanki tłuszczowej,
- gwałtowne odchudzanie,
- częste wahania masy ciała,
- palenie papierosów,
- przewlekły stres oksydacyjny,
- niedobory białka i składników odżywczych,
- nadmierna ekspozycja na promieniowanie UV,
- intensywny wysiłek aerobowy,
- przewlekłe choroby ogólnoustrojowe.
Znaczenie mają również czynniki hormonalne. Spadek estrogenów po menopauzie wpływa na pogorszenie jakości skóry, zmniejszenie syntezy kolagenu oraz szybszą utratę objętości twarzy.
W medycynie estetycznej stosuje się różne metody poprawy objętości i jakości tkanek twarzy. W zależności od przyczyny problemu wykorzystuje się między innymi:
- biostymulatory tkankowe,
- kwas hialuronowy,
- autologiczny przeszczep tłuszczu,
- zabiegi stymulujące kolagen,
- technologie radiofrekwencji,
- ultradźwięki HIFU,
- zabiegi regeneracyjne poprawiające gęstość skóry.
Celem terapii jest nie tylko zwiększenie objętości policzków, ale przede wszystkim przywrócenie naturalnych proporcji twarzy i poprawa jakości tkanek.
