Nici PDO

Polidioksanon (PDO) jest syntetycznym, monofilamentowym polimerem należącym do grupy poliestrów. Charakteryzuje się:

• wysoką biozgodnością,
• przewidywalnym czasem degradacji (ok. 6–8 miesięcy),
• minimalnym potencjałem immunogennym,
• zdolnością do indukowania kontrolowanej reakcji zapalnej niskiego stopnia.

Mechanizm działania nici PDO obejmuje dwa zasadnicze komponenty:

W przypadku nici z haczykami (cog) lub o konstrukcji skręconej dochodzi do natychmiastowego, choć umiarkowanego uniesienia tkanek poprzez ich zakotwiczenie w warstwie podskórnej.

Implantacja nici powoduje mikrouraz, który aktywuje fibroblasty – komórki odpowiedzialne za produkcję kolagenu typu I i III, elastyny oraz składników macierzy pozakomórkowej. W konsekwencji dochodzi do:

• zagęszczenia skóry,
• poprawy jej napięcia,
• zwiększenia elastyczności,
• reorganizacji włókien kolagenowych.

Wyróżnia się trzy podstawowe typy nici:

• mono (gładkie) – stosowane głównie w biostymulacji i poprawie jakości skóry,
• screw (skręcone) – zapewniające efekt zagęszczenia i subtelnej objętości,
• cog (z haczykami) – przeznaczone do liftingu i repozycji opadających tkanek.

Dobór rodzaju nici zależy od wieku biologicznego skóry, stopnia ptozy (opadania tkanek) oraz oczekiwanego efektu estetycznego.

Zabieg implantacji nici PDO wykonywany jest w warunkach ambulatoryjnych, w znieczuleniu miejscowym. Czas trwania procedury wynosi zwykle od 30 do 60 minut i zależy od liczby oraz typu implantowanych nici.

Etapy procedury:

1. Szczegółowa kwalifikacja medyczna i wykluczenie przeciwwskazań.
2. Analiza statyki i dynamiki twarzy.
3. Zaplanowanie wektorów uniesienia zgodnie z anatomią powięziową.
4. Aseptyczne przygotowanie pola zabiegowego.
5. Implantacja nici przy użyciu igły lub kaniuli.

Najczęstsze wskazania obejmują:

• utratę owalu twarzy,
• opadanie policzków,
• pogłębione bruzdy nosowo-wargowe i marionetkowe,
• wiotkość skóry szyi i podbródka,
• opadanie brwi,
• wiotkość skóry ciała (ramiona, brzuch, okolice nadkolanowe).

Nici PDO nie zastępują klasycznego liftingu chirurgicznego w zaawansowanej ptozie, jednak w stadium umiarkowanym stanowią metodę skuteczną i obarczoną znacznie mniejszym ryzykiem ogólnoustrojowym. W praktyce klinicznej często łączy się je z terapiami biostymulującymi, co zwiększa intensywność przebudowy tkankowej.

Efekty terapii można podzielić na bezpośrednie i odroczone.

Efekty bezpośrednie:

• poprawa konturu żuchwy,
• subtelne uniesienie policzków,
• redukcja opadania owalu,
• napięcie skóry w miejscu implantacji.

Efekty odroczone (2–12 tygodni):

• wzrost gęstości skóry,
• poprawa jej napięcia i sprężystości,
• wygładzenie drobnych zmarszczek,
• poprawa jakości i struktury skóry.

Badania histologiczne potwierdzają zwiększoną syntezę kolagenu oraz angiogenezę (tworzenie nowych naczyń krwionośnych), co poprawia trofikę tkanek.

Efekt utrzymuje się średnio 12–18 miesięcy, zależnie od:

• wieku pacjenta,
• kondycji metabolicznej,
• ekspozycji na promieniowanie UV,
• stylu życia (palenie tytoniu przyspiesza degradację kolagenu),
• indywidualnej aktywności fibroblastów.

Należy podkreślić, że nici PDO nie działają jak wypełniacze – nie powodują istotnego zwiększenia objętości, lecz poprawiają jakość i napięcie tkanek poprzez proces przebudowy biologicznej.

Profil bezpieczeństwa nici PDO jest wysoki, pod warunkiem prawidłowej kwalifikacji pacjenta i znajomości anatomii twarzy. Jak każda procedura inwazyjna, zabieg może wiązać się z działaniami niepożądanymi.
 

• obrzęk,
• zasinienia,
• tkliwość uciskowa,
• przejściowe uczucie napięcia.
   

• asymetria,
• migracja nici,
• prześwitywanie materiału,
• infekcja bakteryjna,
• ziarniniak zapalny.

Przeciwwskazania obejmują:

• aktywne infekcje skóry,
• nieuregulowane choroby autoimmunologiczne,
• zaburzenia krzepnięcia,
• skłonność do bliznowców,
• ciążę i okres laktacji.

Nieprawidłowa kwalifikacja pacjenta (np. znaczna nadmiarowa skóra wymagająca interwencji chirurgicznej) prowadzi do niezadowalających efektów – dlatego realistyczna ocena wskazań jest kluczowa.

W Ambasadzie Urody zabiegi z wykorzystaniem nici PDO poprzedza szczegółowa, wielopoziomowa analiza strukturalna twarzy. Ocenie podlegają nie tylko widoczne objawy starzenia, ale przede wszystkim ich przyczyny anatomiczne. Konsultacja obejmuje:

• stopień ptozy tkanek, czyli zakres opadania struktur twarzy w obrębie policzków, linii żuchwy i okolicy podbródka,
• rozmieszczenie oraz przemieszczenie podskórnej tkanki tłuszczowej, które wpływa na utratę owalu i pogłębianie bruzd,
• jakość skóry, w tym jej gęstość, elastyczność i poziom degradacji włókien kolagenowych,
• napięcie struktur powięziowych (w tym warstwy SMAS), odpowiedzialnych za utrzymanie stabilności i podparcia tkanek miękkich.

Takie podejście pozwala precyzyjnie zaplanować kierunek i głębokość implantacji nici oraz dobrać ich typ do rzeczywistych potrzeb anatomicznych pacjenta, a nie wyłącznie do widocznych objawów starzenia.

W zależności od wskazań nici PDO mogą być łączone z terapiami wzmacniającymi efekt biologiczny, takimi jak:

• stymulatory tkankowe,
• mezoterapia igłowa (osocze bogatopłytkowe, preparaty kolagenowe, czynniki wzrostu),
• radiofrekwencja mikroigłowa,
• HIFU (ultradźwięki o wysokiej intensywności),
• zabiegi z użyciem technologii podczerwieni (Zaffiro, Deep IR).

Podejście łączone pozwala oddziaływać na różne poziomy starzenia: skórny, podskórny i powięziowy. Terapia jest planowana indywidualnie, z uwzględnieniem wieku biologicznego pacjenta oraz realistycznych możliwości metody.