Obwisłe ramiona
wróć do strony głównej
Obwisłe ramiona to potoczne określenie wiotkości skóry i tkanek miękkich w okolicy tylno-przyśrodkowej części ramienia, prowadzącej do utraty napięcia i charakterystycznego „opadania” skóry. Problem ten dotyczy zarówno kobiet, jak i mężczyzn, jednak częściej obserwowany jest u kobiet ze względu na różnice hormonalne, większy fizjologiczny udział tkanki tłuszczowej oraz odmienną strukturę włókien kolagenowych. Obwisłość ramion może być wynikiem procesów starzenia, gwałtownej utraty masy ciała, braku aktywności fizycznej lub zmian hormonalnych. W zaawansowanych przypadkach towarzyszy jej nadmiar skóry, utrata jędrności oraz miejscowe nagromadzenie tkanki tłuszczowej.
Obwisłe ramiona – skąd ten problem
Patogeneza wiotkości skóry ramion jest wieloczynnikowa i obejmuje zarówno zmiany strukturalne w skórze właściwej, jak i zmiany w tkance podskórnej oraz mięśniach.
1. Starzenie się skóry (chronologiczne i fotostarzenie)
Wraz z wiekiem dochodzi do:
- spadku syntezy kolagenu typu I i III,
- degradacji elastyny i zaburzenia architektury włókien sprężystych,
- zmniejszenia liczby fibroblastów,
- redukcji zawartości kwasu hialuronowego w macierzy pozakomórkowej.
Efektem jest utrata napięcia, elastyczności i zdolności skóry do obkurczania się po rozciągnięciu.
2. Gwałtowna utrata masy ciała
Po znacznej redukcji tkanki tłuszczowej (np. po operacjach bariatrycznych lub intensywnych dietach):
- skóra, wcześniej rozciągnięta, nie zawsze ulega pełnej retrakcji,
- dochodzi do nadmiaru luźnej skóry,
- pogarsza się jakość włókien podporowych.
Im dłużej utrzymywała się otyłość i im większy był stopień rozciągnięcia skóry, tym większe ryzyko trwałej wiotkości.
3. Niedostateczna masa i napięcie mięśni
Mięsień trójgłowy ramienia (m. triceps brachii) odpowiada za napięcie tylnej części ramienia. Jego osłabienie prowadzi do:
- utraty „podparcia” dla skóry,
- uwidocznienia nadmiaru tkanki podskórnej,
- nasilenia efektu opadania.
4. Czynniki hormonalne i genetyczne
- Spadek estrogenów (np. w okresie okołomenopauzalnym) przyspiesza degradację kolagenu.
- Predyspozycje genetyczne wpływają na jakość tkanki łącznej.
W praktyce klinicznej problem obwisłych ramion często ma charakter mieszany: współistnieje wiotkość skóry, lokalny nadmiar tkanki tłuszczowej i obniżone napięcie mięśniowe.
Obwisłe ramiona – ćwiczenia
Aktywność fizyczna jest podstawowym elementem profilaktyki i wspomagania terapii. Należy jednak jasno podkreślić: ćwiczenia poprawiają napięcie mięśniowe, ale nie usuną nadmiaru skóry w przypadku jej znacznej wiotkości.
Cele treningu
- zwiększenie masy i napięcia mięśnia trójgłowego ramienia,
- poprawa ogólnej kompozycji ciała,
- redukcja lokalnej tkanki tłuszczowej (w połączeniu z deficytem kalorycznym).
Ćwiczenia wzmacniające triceps:
- pompki w podporze tyłem (tzw. dipsy na ławce),
- prostowanie ramion z hantlami nad głową,
- prostowanie ramion w opadzie tułowia,
- wyciskanie francuskie,
- pompki klasyczne i wąskie.
Ćwiczenia ogólnorozwojowe wspomagające redukcję tkanki tłuszczowej:
- trening interwałowy (HIIT),
- trening siłowy całego ciała,
- trening metaboliczny.
Zasady skuteczności
- minimum 2–3 treningi siłowe tygodniowo,
- progresywne zwiększanie obciążenia,
- połączenie z dietą redukcyjną w przypadku nadmiaru tkanki tłuszczowej.
W badaniach wykazano, że trening oporowy zwiększa syntezę kolagenu w mięśniach i poprawia jakość tkanki łącznej, jednak jego wpływ na znacznie rozciągniętą skórę jest ograniczony. Dlatego w umiarkowanych i zaawansowanych przypadkach konieczne jest wsparcie procedurami medycznymi.
Obwisłe ramiona – zabiegi
Postępowanie zabiegowe zależy od stopnia wiotkości skóry, ilości tkanki tłuszczowej oraz oczekiwań pacjenta. W praktyce klinicznej stosuje się terapie stymulujące neokolagenezę (tworzenie nowego kolagenu), redukujące tkankę tłuszczową oraz poprawiające napięcie skóry.
1. Zabiegi z użyciem fal radiowych (RF)
Technologie radiofrekwencji powodują kontrolowane podgrzanie skóry właściwej do temperatury indukującej:
- natychmiastowy efekt obkurczenia włókien kolagenowych,
- stymulację fibroblastów,
- długofalową przebudowę kolagenu.
W praktyce klinicznej wykorzystuje się m.in.:
- radiofrekwencję mikroigłową,
- systemy RF monopolarne i bipolarne,
- technologie łączące RF z podczerwienią i podciśnieniem (np. VelaShape).
2. HIFU (skoncentrowane ultradźwięki)
Technologia wysokoenergetycznych ultradźwięków działa na określonej głębokości (np. 3–4,5 mm), powodując:
- punktowe uszkodzenia termiczne,
- stymulację neokolagenezy,
- efekt liftingu bez naruszania naskórka.
Metoda ta jest szczególnie skuteczna przy umiarkowanej wiotkości.
3. Zabiegi redukujące tkankę tłuszczową
W przypadku współistniejącej miejscowej adipositas (nagromadzenia tkanki tłuszczowej) stosuje się:
- technologie mikrofalowe (np. Onda Coolwaves),
- fale akustyczne,
- karboksyterapię,
- iniekcyjną lipolizę.
Redukcja objętości tkanki tłuszczowej często poprawia kontur ramienia i zmniejsza efekt „opadania”.
4. Stymulatory tkankowe i mezoterapia
Podanie preparatów biostymulujących może:
- poprawić gęstość skóry,
- zwiększyć jej napięcie,
- zagęścić strukturę skóry właściwej.
5. Leczenie chirurgiczne
W przypadkach znacznego nadmiaru skóry jedyną skuteczną metodą może być brachioplastyka (chirurgiczna plastyka ramion), polegająca na wycięciu nadmiaru skóry i modelowaniu tkanek.
Skuteczna terapia obwisłych ramion wymaga:
- oceny stopnia wiotkości skóry,
- analizy udziału tkanki tłuszczowej,
- uwzględnienia wieku i jakości tkanki łącznej,
- dobrania terapii łączonej (ćwiczenia + zabiegi).
Wczesna interwencja daje najlepsze efekty. W zaawansowanych przypadkach należy realnie ocenić możliwości terapii niechirurgicznych i – w razie potrzeby – rozważyć konsultację chirurgiczną.
