Bruzda policzkowo-jarzmowa
wróć do strony głównej
Bruzda policzkowo-jarzmowa to linijne lub łukowate zagłębienie widoczne w środkowym piętrze twarzy, biegnące zwykle skośnie od przyśrodkowej części policzka w kierunku okolicy jarzmowej. W piśmiennictwie anglojęzycznym odpowiada najczęściej pojęciom midcheek groove, malar groove lub mediojugal groove. Powstaje na granicy struktur różniących się ruchomością, grubością i objętością: skóry, więzadeł podporowych, mięśnia okrężnego oka oraz powierzchownych i głębokich przedziałów tłuszczowych policzka. Jej widoczność nie jest wyłącznie problemem naskórka ani pojedynczą zmarszczką. Stanowi trójwymiarowy objaw budowy anatomicznej lub starzenia środkowej części twarzy, dlatego prawidłowa korekcja wymaga oceny policzków, okolicy podoczodołowej, kości jarzmowych, jakości skóry i ewentualnych obrzęków jarzmowych.
Bruzda policzkowo-jarzmowa - co to jest
Bruzda policzkowo-jarzmowa jest zagłębieniem anatomicznym na pograniczu dolnej powieki i policzka, którego przebieg zależy od układu więzadeł podtrzymujących, rozmieszczenia tkanki tłuszczowej oraz projekcji kości jarzmowej i szczęki. Nie należy jej utożsamiać ze zmarszczką powstającą wskutek załamywania naskórka. Jest zmianą konturu twarzy, widoczną przede wszystkim dzięki kontrastowi światła i cienia.
W tworzeniu bruzdy uczestniczą między innymi:
- więzadło jarzmowo-skórne, stabilizujące skórę nad wyniosłością jarzmową;
- boczna część więzadła podtrzymującego mięsień okrężny oka;
- przegrody łącznotkankowe oddzielające przedziały tłuszczowe policzka;
- powierzchowne i głębokie przedziały tłuszczowe środkowego piętra twarzy;
- mięsień okrężny oka oraz leżąca pod nim tkanka tłuszczowa SOOF;
- kostne podparcie szczęki, dolnego brzegu oczodołu i kości jarzmowej.
Bruzda może być obecna już u młodych osób, szczególnie przy małej projekcji środkowej części twarzy, cienkiej tkance podskórnej lub wyraźnych przyczepach więzadłowych. Z wiekiem zwykle staje się bardziej widoczna. Często współistnieje ze spłaszczeniem policzka, doliną łez, uwypukleniem tłuszczu oczodołowego, workami jarzmowymi albo festonami, lecz są to odrębne cechy wymagające osobnej diagnostyki. Ocenę przeprowadza się w spoczynku i podczas uśmiechu, w oświetleniu czołowym oraz skośnym.
Bruzda policzkowo-jarzmowa - czym różni się od doliny łez
Określenia „dolina łez” i „bruzda policzkowo-jarzmowa” bywają używane zamiennie, jednak nie oznaczają dokładnie tej samej struktury. Rozróżnienie jest istotne, ponieważ każda z tych deformacji może wymagać innego miejsca, głębokości i sposobu leczenia.
Cecha | Bruzda policzkowo-jarzmowa | |
Typowe położenie | Przyśrodkowa okolica pod okiem, od wewnętrznego kąta oka do okolicy linii źrenicy | Środkowa i boczna część policzka, zwykle poniżej lub bocznie od doliny łez |
Najważniejsza podstawa anatomiczna | Więzadło doliny łez i przyczepy w okolicy szczęki | Więzadła jarzmowe, przegrody policzka i granice przedziałów tłuszczowych |
Obraz kliniczny | Cień i zapadnięcie pod przyśrodkową częścią dolnej powieki | Skośna linia lub załamanie przecinające policzek |
Główne czynniki pogłębiające | Niedobór objętości podoczodołowej, uwypuklenie tłuszczu oczodołowego, cienka skóra | Utrata objętości policzka, obniżenie tkanek, silne umocowanie więzadeł |
Podejście terapeutyczne | Ostrożna korekcja podoczodołowa, niekiedy po wcześniejszym podparciu policzka | Odbudowa środkowej części twarzy, selektywne wyrównanie bruzdy lub lifting tkanek |
Dolina łez kończy się zazwyczaj w pobliżu linii źrenicy, natomiast bruzda policzkowo-jarzmowa może stanowić jej boczne lub skośne przedłużenie. U części osób oba zagłębienia łączą się, tworząc ciągłą granicę między dolną powieką a policzkiem. Przed leczeniem trzeba również wykluczyć obrzęk jarzmowy, worek jarzmowy i feston. Podanie preparatu zwiększającego objętość w obszarze z zaburzonym odpływem limfatycznym może nasilić obrzęk zamiast poprawić kontur.
Bruzda policzkowo-jarzmowa - dlaczego się pogłębia
Pogłębianie bruzdy jest rezultatem nakładających się zmian kostnych, więzadłowych, tłuszczowych i skórnych. Starzenie twarzy nie polega wyłącznie na grawitacyjnym „opadaniu skóry”. Poszczególne warstwy zmieniają się w różnym tempie, a sąsiadujące przedziały tłuszczowe nie tracą objętości równomiernie.
Najważniejsze mechanizmy obejmują:
- uwarunkowania wrodzone: mała projekcja kości jarzmowej lub szczęki, ujemny wektor okolicy podoczodołowej, cienka tkanka podskórna i mocne przyczepy więzadłowe;
- remodeling kości twarzoczaszki: związane z wiekiem zmiany dolnego brzegu oczodołu, szczęki i kompleksu jarzmowego ograniczają podporę dla tkanek miękkich;
- zanik głębokich przedziałów tłuszczowych, w tym tkanki pod mięśniem okrężnym oka i głębokiego tłuszczu policzka;
- zmiana położenia powierzchownych przedziałów tłuszczowych, która zwiększa kontrast pomiędzy wypukłością policzka a nieruchomą linią więzadłową;
- utrata kolagenu, elastyny i glikozaminoglikanów, prowadząca do ścieńczenia, mniejszej sprężystości i gorszego przylegania skóry;
- fotostarzenie, palenie tytoniu, przewlekły stres oksydacyjny oraz duże wahania masy ciała;
- naturalna asymetria kości, mięśni i przedziałów tłuszczowych.
Szybka redukcja masy ciała może ujawnić albo pogłębić bruzdę przez zmniejszenie objętości policzków. Z kolei obrzęk położony powyżej bruzdy zwiększa kontrast konturów i może pozornie nasilać jej głębokość. Dlatego przed leczeniem należy określić, czy dominuje niedobór objętości, wiotkość, przytwierdzenie więzadłowe, obrzęk, nadmiar skóry czy kilka mechanizmów jednocześnie.
Bruzda policzkowo-jarzmowa - jak ją spłycić
Dobór metody powinien wynikać z badania anatomicznego, a nie wyłącznie z głębokości widocznej linii. Kosmetyki mogą poprawić nawodnienie i powierzchnię skóry, ale nie odbudują głębokiego podporu ani nie zmienią przyczepów więzadłowych.
W ofercie Ambasady Urody znajdują się następujące procedury, które mogą być uwzględniane w indywidualnym planie terapii:
- modelowanie policzków i twarzy usieciowanym kwasem hialuronowym: odbudowuje projekcję policzka i podporę środkowego piętra twarzy; nie zawsze konieczne jest bezpośrednie wypełnianie samej bruzdy;
- wypełniacze biostymulujące, w tym preparaty zawierające kwas polimlekowy z kwasem hialuronowym oraz hydroksyapatyt wapnia: służą stopniowej odbudowie struktury i objętości odpowiednio zakwalifikowanych obszarów;
- stymulatory tkankowe, polinukleotydy, preparaty aminokwasowe i kolagenowe, mezoterapia nieusieciowanym lub częściowo stabilizowanym kwasem hialuronowym: poprawiają jakość, nawodnienie i gęstość skóry, lecz samodzielnie nie wyrównują znacznego ubytku objętości;
- HIFU SonoQueen, radiofrekwencja mikroigłowa 3D, klasyczna radiofrekwencja, Zaffiro oraz Palomar Deep IR: mogą poprawiać napięcie i przebudowę kolagenową przy wiotkości tkanek;
- lasery frakcyjne, Mikroplazma Pixel RF, peelingi medyczne i mezoterapia igłowa: działają głównie na jakość skóry i drobne nierówności;
- nici liftingujące oraz nici autologiczne Needle Shaping: mogą być rozważane przy obniżeniu lub niedostatecznym podparciu tkanek;
- Icoone, endermologia twarzy, krioplastyka, jonoforeza i masaże ujędrniające: mają znaczenie wspomagające, przede wszystkim dla jakości skóry i mikrokrążenia.
Przy festonach, znacznym nadmiarze skóry lub przepuklinach tłuszczu oczodołowego właściwsza może być konsultacja chirurgiczna. Iniekcje w okolicy podoczodołowej i jarzmowej wymagają lekarza znającego anatomię naczyniową. Możliwe powikłania wypełniaczy obejmują obrzęk, grudki, prześwitywanie preparatu, asymetrię, ucisk odpływu limfatycznego oraz rzadkie, ale poważne zamknięcie naczynia.
