Zapadnięte skronie
wróć do strony głównej
Zapadnięte skronie to widoczne zmniejszenie objętości tkanek w bocznej części górnego piętra twarzy, pomiędzy czołem, oczodołem, kością jarzmową i owłosioną skórą głowy. Zagłębienie może być cechą anatomiczną obecną od młodości albo następstwem starzenia, utraty tkanki tłuszczowej, zaniku mięśnia skroniowego, przebudowy kości lub choroby ogólnoustrojowej. Wraz z pogłębianiem się ubytku skronie tracą łagodnie wypukły kontur, wyraźniej zarysowują się brzegi oczodołów i kości jarzmowe, a twarz może wyglądać na szczuplejszą, zmęczoną lub starszą. Korekcja wymaga oceny całej twarzy, ponieważ nie każde zagłębienie jest nieprawidłowością i nie każdy pacjent potrzebuje bezpośredniego wypełniania skroni. Okolica skroniowa ma złożoną anatomię naczyniową, dlatego zabiegi iniekcyjne powinien wykonywać lekarz mający doświadczenie w anatomii twarzy i leczeniu powikłań naczyniowych.
Zapadnięte skronie - gdzie znajdują się skronie
Skroń jest boczną okolicą głowy położoną za bocznym brzegiem oczodołu i powyżej łuku jarzmowego. Jej górną granicę wyznacza kresa skroniowa, przednią boczna krawędź czoła i oczodołu, dolną łuk jarzmowy, a tylną okolica przeduszna. Widoczne zagłębienie odpowiada przede wszystkim dołowi skroniowemu, czyli obszarowi, w którym pod tkankami powierzchownymi znajduje się mięsień skroniowy.
Od powierzchni do głębi okolica ta obejmuje:
- skórę i cienką warstwę tkanki podskórnej,
- powierzchowną powięź skroniową, będącą przedłużeniem układu mięśniowo-powięziowego twarzy,
- powierzchowny przedział tłuszczowy skroni,
- głęboką powięź skroniową, która w dolnej części rozdziela się na dwie blaszki,
- głęboki przedział tłuszczowy skroni,
- mięsień skroniowy,
- okostną i kości tworzące dół skroniowy.
Przez tę stosunkowo niewielką okolicę przebiegają struktury o dużym znaczeniu klinicznym: tętnica i żyła skroniowa powierzchowna, tętnice skroniowe głębokie, żyła skroniowa środkowa, naczynia łączące się z układem ocznym oraz gałąź skroniowa nerwu twarzowego. Przebieg naczyń jest zmienny osobniczo, a część z nich znajduje się w różnych płaszczyznach tkankowych. Z tego powodu określenie skroni jako jednej „bezpiecznej warstwy” byłoby nadmiernym uproszczeniem.
W prawidłowo ukształtowanej twarzy przejście między czołem, skronią i policzkiem jest płynne. Niewielka wklęsłość może być naturalna, szczególnie u osób szczupłych oraz u mężczyzn. Problem estetyczny pojawia się zwykle wtedy, gdy zagłębienie staje się ostro odgraniczone, asymetryczne lub odsłania kostny kontur bocznej ściany oczodołu.
Zapadnięte skronie - dlaczego się zapadają
Zapadanie skroni jest najczęściej skutkiem nakładania się zmian zachodzących w kilku warstwach anatomicznych. Starzenie twarzy nie polega wyłącznie na utracie kolagenu w skórze. Obejmuje również przebudowę szkieletu, zanik lub redystrybucję tłuszczu, zmiany mięśniowe, rozluźnienie struktur podporowych oraz zmniejszenie elastyczności skóry.
Najważniejsze przyczyny obejmują:
- Uwarunkowania anatomiczne i genetyczne. Wąska górna część twarzy, wydatne łuki jarzmowe, cienka tkanka podskórna lub naturalnie głęboki dół skroniowy mogą być widoczne już u młodych osób.
- Starzenie tkanek. Z wiekiem zmniejsza się objętość powierzchownych i głębokich przedziałów tłuszczowych skroni. Jednocześnie dochodzi do zmian mięśnia skroniowego, powięzi i kości bocznej części czaszki.
- Znaczna lub szybka redukcja masy ciała. Utrata tłuszczu twarzy po intensywnym odchudzaniu, chorobie wyniszczającej lub farmakoterapii zmniejszającej apetyt może szczególnie uwidocznić skronie u osób wcześniej szczupłych.
- Lipoatrofia. Miejscowy albo uogólniony zanik tkanki tłuszczowej może towarzyszyć między innymi niektórym chorobom autoimmunologicznym, zakażeniom, zaburzeniom metabolicznym oraz określonym terapiom farmakologicznym.
- Zanik mięśnia skroniowego. Może wystąpić w przebiegu niedożywienia, sarkopenii, chorób nerwowo-mięśniowych, zaburzeń unerwienia lub ograniczenia funkcji żucia.
- Operacje i urazy. Zapadnięcie jednostronne bywa następstwem operacji neurochirurgicznych z dostępem skroniowym, uszkodzenia mięśnia, powięzi lub nerwów, bliznowacenia albo urazu.
- Zaburzenia zgryzu i funkcji narządu żucia. Długotrwałe jednostronne ograniczenie żucia może sprzyjać asymetrii mięśni, chociaż nie jest częstą przyczyną izolowanego, znacznego zaniku skroni.
Stopniowe, obustronne pogłębianie skroni zwykle ma charakter fizjologiczny. Natomiast szybko powstająca asymetria, ból, osłabienie mięśni, zaburzenia żucia, niezamierzona utrata masy ciała lub inne objawy ogólne wymagają diagnostyki lekarskiej. Zabieg estetyczny nie powinien zastępować rozpoznania przyczyny ubytku.
Zapadnięte skronie - dlaczego postarzają całą twarz
Skronie tworzą anatomiczne połączenie pomiędzy czołem, bocznym brzegiem oczodołu, brwią i policzkiem. Ich objętość wpływa więc nie tylko na miejscowy kontur, ale również na odbiór proporcji całej twarzy. W młodej twarzy linia od czoła przez skroń do kości jarzmowej jest zwykle łagodna i ciągła. Utrata objętości zastępuje tę płynną krzywiznę wyraźnym zagłębieniem.
Zapadnięte skronie mogą:
- eksponować boczny i górny brzeg oczodołu,
- zwiększać kontrast pomiędzy skronią a łukiem jarzmowym,
- sprawiać, że policzki wydają się bardziej wystające, nawet bez rzeczywistej zmiany ich objętości,
- optycznie zwężać górną jedną trzecią twarzy,
- zaburzać płynne przejście pomiędzy czołem i policzkiem,
- uwydatniać wiotkość bocznej części brwi i okolicy oka,
- nadawać twarzy wygląd szkieletowy, zmęczony albo wyniszczony.
Wpływ skroni na postrzegany wiek wynika z analizy całego układu światła i cienia. Głębokie zagłębienie tworzy cień obok jasnego, wypukłego łuku jarzmowego i czoła. Zwiększony kontrast podkreśla kostne elementy twarzy oraz zmniejsza wrażenie ciągłości tkanek miękkich.
Nie oznacza to jednak, że każda wklęsłość wymaga usunięcia. U mężczyzn umiarkowane zaznaczenie skroni może współtworzyć pożądany, bardziej kanciasty kontur. Nadmierne wypełnienie może natomiast poszerzyć górne piętro twarzy, zmienić jej cechy płciowe albo wywołać nienaturalną wypukłość. Celem prawidłowej korekcji jest przywrócenie płynnego konturu i równowagi proporcji, a nie całkowite spłaszczenie anatomii skroni.
Zapadnięte skronie - jak wypełnić skronie
Podstawą leczenia jest konsultacja lekarska obejmująca wywiad, ocenę symetrii, ruchomości mięśnia skroniowego, jakości skóry, stopnia utraty objętości i proporcji całej twarzy. W przypadku nietypowego zaniku może być konieczna diagnostyka ogólna, stomatologiczna, neurologiczna albo obrazowa. Fotografia standaryzowana, ocena w ruchu, a w wybranych przypadkach ultrasonografia wysokiej częstotliwości pomagają zaplanować właściwą płaszczyznę leczenia.
Metody dostępne w Ambasadzie Urody Clinic & Spa, które mogą mieć zastosowanie w korekcji zapadniętych skroni, obejmują:
- Modelowanie kwasem hialuronowym. Usieciowany kwas hialuronowy bezpośrednio odbudowuje objętość i pozwala precyzyjnie wygładzić przejście między czołem, skronią i policzkiem. Efekt jest widoczny szybko, ale ma charakter czasowy. Ważną zaletą jest możliwość enzymatycznego rozpuszczenia preparatu hialuronidazą, choć nie eliminuje to ryzyka ciężkich powikłań naczyniowych.
- Lifting wolumetryczny twarzy. Jest to planowanie odbudowy objętości w skali całej twarzy, a nie nazwa pojedynczego preparatu. Oprócz skroni lekarz ocenia policzki, okolicę jarzmową, czoło i boczną część oczodołu, aby uniknąć izolowanego, nieharmonijnego wypełnienia.
- Wypełniacze hybrydowe i biostymulujące, między innymi Radiesse, Crystalis oraz preparaty łączące kwas hialuronowy z biostymulatorem. Mogą zapewniać efekt podporowy oraz stymulować wytwarzanie kolagenu. W ofercie kliniki wskazaniem dla części preparatów są również ubytki skroni. Ich zastosowanie zależy jednak od właściwości konkretnego produktu, zatwierdzonych wskazań, grubości tkanek i wybranej płaszczyzny podania.
- Stymulatory o działaniu wolumetrycznym, w tym Lenisna. Połączenie kwasu poli-D,L-mlekowego z kwasem hialuronowym może stopniowo poprawiać objętość i strukturę tkanek dzięki neokolagenezie. Efekt narasta wolniej niż po klasycznym wypełniaczu, dlatego metoda nie służy do bardzo precyzyjnej, natychmiastowej korekcji każdego rodzaju ubytku.
- Wypełniacze autologiczne, w tym CGF Harmony. Preparat uzyskiwany z krwi pacjenta łączy frakcję regeneracyjną z autologicznym żelem albuminowym. Może dawać subtelne podparcie i poprawę jakości tkanek, lecz jego zdolność do wyrównania głębokiego ubytku jest mniejsza i słabiej udokumentowana niż w przypadku klasycznych materiałów wolumetrycznych.
Zabiegi poprawiające jakość i napięcie skóry mogą uzupełniać terapię, ale laser, radiofrekwencja mikroigłowa, ultradźwięki czy mezoterapia nie zastępują utraconej objętości. Co więcej, agresywne procedury redukujące tkankę tłuszczową mogą u szczupłej osoby nasilić zapadnięcie.
Skroń należy do obszarów podwyższonego ryzyka iniekcyjnego. Możliwe działania niepożądane obejmują obrzęk, krwiak, ból, asymetrię, nierówności, widoczność preparatu, zakażenie, guzki zapalne oraz ucisk nerwów. Najgroźniejszym powikłaniem jest podanie materiału do naczynia lub jego zamknięcie, które może prowadzić do martwicy skóry, zaburzeń widzenia, utraty wzroku albo incydentu neurologicznego. Ryzyko dotyczy zarówno wypełniaczy, jak i tłuszczu autologicznego. Nie istnieje technika, która redukuje je do zera.
O wyborze preparatu, objętości, kaniuli lub igły oraz głębokości podania powinien decydować lekarz po badaniu. Zabiegu nie wykonuje się między innymi przy aktywnej infekcji skóry, a szczególnej oceny wymagają zaburzenia krzepnięcia, choroby autoimmunologiczne, ciąża, karmienie piersią i wcześniejsze implanty lub wypełniacze w tej okolicy. Po zabiegu nagły silny ból, zblednięcie lub sinienie skóry, zaburzenia widzenia, opadanie powieki, silny ból głowy albo objawy neurologiczne wymagają natychmiastowej pomocy medycznej.
